o katastrofie. Jego radiostacja milczała. Z dowództwa operacji a- Egipcie .
- Tak. Nie. Nie przypominam sobie.. Pruderia - zahamowanie, fałszywy wstyd.. - Decker? - McKittrick się nie pokazał.. - Świat jest ohydny! W tym chaosie tylko ty jesteś moim przyjacielem, moim jedynym punktem oparcia. Powtarzam ci to, co już raz powiedziałem. Ray uśmiechnął się z wdziękiem.. - Nikomu nie zależy - powiedział gwałtownie Pawełek. - Wręcz przeciwnie. My do niego mamy interesy. Janeczka... Janeczka już konferowała z Chabrem. Pies jeszcze raz poinformował, że odwiedzili ten dom wrogowie, powęszył pod wrotami garażu, po czym ruszył na drugą stronę domu. Obeszli za nim budynek, przedzierając się przez krzaki. Chaber wciągał nosem powietrze, węszył wyżej, węszył tuż przy ziemi, przesunął się wzdłuż muru i nagle zastygł przy małym, piwnicznym okienku, nisko umieszczonym. Trwał tak dwie sekundy, następnie cofnął się i triumfalnie wystawił zwierzynę. - Jak to? - zdumiała się Janeczka. - Tu? Tu jest pan Wolski? Chaber wyraźnie, całym sobą, potwierdził. Tak jest, tam był pan Wolski. W dodatku żywy, chociaż w niebezpieczeństwie, i z pewnością nieco uszkodzony. Gdyby był martwy, pies zachowałby się zupełnie inaczej i nie zostawiłby miejsca na żadne wątpliwości. Patrzyli na siebie wzajemnie, zdezorientowani i przez chwilę trochę bezradni. Zwykła piwnica nie dorównywała wprawdzie lochom zamkowym, ani też celi na wieży, niemniej jednak stanowiła jakiś problem. Z całą pewnością pan Wolski był w niej uwięziony. Uwalnianie ofiar z przymusowego zamknięcia jeszcze im się dotychczas nie przytrafiło i nie mieli w tej dziedzinie żadnych doświadczeń Sytuacja, ogólnie biorąc, była okropna i zaskoczyła ich całkowicie, ale zostawić tego wszystkiego odłogiem w żadnym wypadku nie mogli! Bartek przykląkł przy oknie, usiłując wepchnąć w nie głowę i zajrzeć, względnie przyłożyć ucho. Pawełek poszedł w jego ślady, dzięki czemu obaj wpadli do zagłębienia przy okienku, na szczęście dość płytkiego. Było tam tylko nieco za ciasno dla dwóch osób. Bartek uwolnił przygniecioną rękę i bezskutecznie próbował wydobyć spod Pawełka nogę.. .
Partners
Kategorie
Losowe:
- konieczna dla ludzkiego ducha. Kant chciał natomiast udowodnić, .
- Dom Czarnego jak zwykle jasno oświetlony, jak latarnia z daleka naprowadzał przyjezdnych pod bramę. Tym razem nie było ochroniarza, a uchylone skrzydło kraty pozwalało bez przeszkód wjechać na parking pod domem. Robert postawił motocykl na nóżkach i zdjął kask. Jeep z żółtą plandeką na dachu stał obok żółtej Corvetty. Samochody były pootwierane, a kluczyki wisiały w stacyjkach, co nie było niczym dziwnym, ponieważ kradzież spalonej zapałki z tej posesji byłaby aktem samobójczym. Zwyczajem tego domu były kolacje na które zapraszano mamę Cichego. Urocza kobieta obdarzona niezwykłym humorem i kompletnym brakiem poczucia rzeczywistości z zawodu i zamiłowania była malarką. Czarny zakupił nawet jeden z jej obrazów na akcji charytatywnej, z której dochód przeznaczono na pomoc dzieciom niepełnosprawnym. Kupił wtedy kilka obrazów miejscowych malarzy, ale tylko tego jednego nie spalił. Naprawdę polubił w nim pewną tajemnicę. Niby nic. Obraz przedstawiał dziewczynę stojącą między drzewami na skraju jeziora. Intrygujące w nim było to, że dziewczyna spoglądała gdzieś w bok poza ramy obrazu, a jej twarz zdradzała niepokój. Robert wszedł po schodach na korytarz. Świtało a gwar rozmowy docierał z jadalni. Przystanął w półmroku korytarza ukryty za szklaną szafą. W całym domu roiło się od porcelany. W szklanych gablotach stały filiżanki, chińskie wazy, rodzajowe figurki przedstawiające sceny myśliwskie lub pary zakochanych uchwycone w miłosnych pozach. Kolekcja imponująca i warta ciężkie pieniądze. Z jadalni dobiegał kobiecy głos: - Dołóż sobie synku, wystarczy dla wszystkich. No i co dalej chłopcy. Jakie plany? - Mamo - Cichy starał się bronić przed jej czułościami. Odkąd rozstała się z jego ojcem, a było to rok po urodzeniu syna, nie zaznał spokoju. Cała potrzeba ofiarowania miłości przelała się na niego. Na dłuższą metę było to obezwładniające. Nie miał jednak sumienia wyprowadzić się z domu i pozostawić mamy samej sobie. Nadal czuła się potrzebna swemu dziecku. I tak mogło trwać do emerytury, jego oczywiście, bo matki to nie mogło dotyczyć. Była niezniszczalna. - Jakieś studia, co? - rozejrzała się dookoła. Przy stole siedzieli Kobra, Cichy, Skorpion i Biedrona. Czarny stał na werandzie i rozmawiał przez telefon. - Trzeba stanąć na własnych nogach. Pieniążki trzeba zarabiać - tłumaczył Skorpion. - Studia to dzisiaj szkoła zawodowa. My studiujemy życie - dorzucił Kobra wymiatając resztki smażonej ryby z talerza. - Życie towarzyskie na wydziale erotycznym. Zajęcia prowadzi dziekan Waliszewska - dorzucił Skorpion spoglądając na Kobrę. - Dorotka zresztą - dodał Kobra. - Mamo. Dzisiaj trzeba żyć szybko i mocno, póki jest się młodym. Robert stał w cieniu korytarza i słuchał dobiegającej go rozmowy. Przez szczelinę drzwi obserwował stół i biesiadników. - Zwłaszcza młodym i pięknym - szepnął Skorpionowi Biedrona. Obaj spojrzeli na Cichego. - Kto zje rybki? - mama Cichego zwróciła się z otwartym pytaniem. - Ja! - prawie krzyknął Kobra i zanim Biedrona chwycił widelec do ręki, zgarnął ostatnią rybę na swój talerz. - Nasmażyłam, a wy nie jecie - narzekała mama. Robert wszedł do jadalni. Pierwszy dostrzegł go Cichy. Gestem ręki zaprosił do stołu. - Dzień dobry - powiedział ogólnie. - Dzień dobry - odpowiedzieli zgodnym chórem Biedrona i Kobra. - Jak tam Amerykanka - Kobra nie dawał spokoju. - Wyszła z Prymusem, Casanova niech spierdala - bronił go Cichy. - Nie ważne. Dopadnie ją. Mały nie ma szans - powiedział rozbawiony Biedrona. Robert odłożył kask motocyklowy na stolik i siadł obok Cichego. Biedrona podsunął mu kawałek niedojedzonej ryby, ale Robert podziękował. Cichy zignorował złośliwości. Pochylił się do Roberta. -To świetna dziewczyna, nie rezygnuj. Dogadaj się z panienką i jedźcie sobie gdzieś w góry. Jak nie masz forsy to pogadaj z Czarnym, on ci pożyczy. Czarny stał na tarasie i dojadał z talerza rybę. Właśnie zakończył długą rozmowę przez telefon. Wyszedł na taras, żeby nie przeszkadzać przy stole. Teraz stał oparty o słup i wydłubywał smakowite kęsy ze smażonego pstrąga. Robert zadał pytanie i stanął w drzwiach czekając na odpowiedź. W końcu Czarny podniósł na niego wzrok. - Ile? Pięć, dziesięć, sto milionów? I z czego oddasz? - Znajdę jakąś pracę i ci oddam - zapewniał Robert. Czarny pokiwał przecząco głową. - Wyprujesz z siebie flaki, a potem kopną cię w dupę, tak jak twojego starego. Robertowi nabiegły do oczu łzy. Chciał się rzucić na Czarnego z pięściami. Nikt nie miał prawa obrażać jego ojca. To prawda, że wszyscy o nim zapomnieli. Gdy był świetnym sportowcem, drzwi się nie domykały od kolesi i działaczy. To prawda, że na ostatnią operację kolana wydali resztkę oszczędności. Wszyscy się odwrócili. Nie było już dawnego klubu sportowego, nie było związku, nie było prezesów. Pozostali sami, ale dumni. Robert odwrócił się do drzwi i ruszył do wyjścia, ale zawahał się. Czarny wiedział o Robercie więcej niż chciał to ujawnić. Znał jeszcze jeden szczegół z jego życia, o którym na razie nie wspomniał. Nie musiał. Robert nie wyszedł. Po jego ostatnich słowach mógł się obrazić, ale prawda o życiu osłabiała charaktery. - Jest robota. Za duże pieniądze. Jeden dzień pracy i na kilka lat spokój - usłyszał za sobą Robert. - Jeśli naprawdę jesteś inteligentny, to nie będziesz biedny - dodał Czarny. .
- Odpowiedź instrumentalna poprzez-psi .
- podejmują się bowiem - wyłącznie na gruncie solidarności - obrony .
- - Niech pani przestanie, bo ja oszaleję. Zabójstwo jest faktem, prawda? I co pani na to? A bo ja wiem, co ja na to? Ogarnęło mnie przygnębienie i siedziałam bezmyślnie wpatrzona w piękną twarz mojego rozmówcy. Po chwili milczenia westchnął ciężko, zapalił papierosa i zaczął z innej beczki. - No to teraz rozpatrzmy sprawę tych drzwi. Były zamknięte, to nie ulega wątpliwości. Chyba że ten pan kłamie?... - Wykluczone, on nie kłamie. I nie jest nieprzytomnym histerykiem, który nie wie, co się dzieje. Zamknięcie drzwi można uznać za fakt niewątpliwy. .
- Milczenie zalegało werendę, bo wszystkich oczy wpiły się z chciwo¶ci± w jej .
- Halina .
- - Dobrze, pani Deveridge - odezwał się wreszcie.Zrobię, co w mojej mocy, by pomóc pani w odnalezieniu zagubionej pokojówki. Proszę tylko nie mieć do mnie pretensji, jeśli się okaże, że panna Nellie wcale nie chce, by ją odnaleziono. .
- - kłócą się z każdym o wszystko, .
- - Do kogo to pan mówisz? - podniósł nieco głos. .